Esthers' Blog

14. nov, 2017

Het kweekseizoen staat nu wel echt voor de deur. De duivers hebben allemaal hun vaste bak gekozen en verdedigen deze dan ook met veel pit! Een jonge bevlogen duiver, heeft zelfs een bak op de bovenste rij weten te veroveren, wat ik toch graag zie. Vermits er voor volgend seizoen enkel gespeeld wordt met een jaarse duivinnenploeg, waarbij de oude duivinnen naar het kweekhok zijn doorgeschoven, is er dus wel wat nieuw bloed op het hok bijgekomen. Dus, toch wel wat extra mogelijkheden om nieuwe koppeltjes te vormen. Voor de winterkweek wordt hier niet aan inteelt gedaan. Tijdens de zomermaanden zal ik wel een aantal koppeltjes proberen te kweken: vader/dochter, kleindochter/grootvader enz.…ik heb dit nog nooit geprobeerd, wel al wat over gelezen. Een 8-tal koppeltjes staan ondertussen op ‘papier’ al gekoppeld. De andere die moet ik nog in de hand nemen en dan duif per duif eens bekijken wie er goed zou ‘matchen’. Het uiteen trekken van koppeltjes waar de betere duiven uitkomen, da’s ook een dilemma; er kunnen nog goede uitkomen of zelfs betere, maar het kan evengoed zijn dat dit koppel nooit meer een goede jonge duif geeft. Wanneer je zo’n goede duif hebt gekweekt, ben je geneigd om het koppel terug samen te zetten, terwijl er dan misschien andere duiven op het hok zijn, waarvan je denkt ‘goh, wat zou dat geven als we die eens koppelen’… dat zijn zaken waar je eindeloos over kan denken en ja, praten ook. Uiteindelijk zien wij als melker enkel maar de bouw van de duif, het model, en soms ook de vliegprestaties en de andere ‘familieleden’ van die bloedlijn. Daarentegen, het innerlijke: karakter, verstand, doorzettingsvermogen, daar weten we niets van. Iedereen praat graag over die ene, supergoede duif : ‘mijne goeie, mijn beste’. Als je het mag geloven ontstaat een ‘gouden kweekoppel’ meestal per toeval…

Wie weet, als ik alles heb gekoppeld en er zitten nog een paar duifjes in de mand, tja, we zullen die dan maar samenzetten, mocht het zo zijn dat het een schot in de roos is, dan horen jullie het nog.

Als alles gekoppeld is kan ik er wel van genieten om dan alle kersverse koppeltjes eens te bekijken. Het doet deugd om dan te kunnen zeggen: goh, da’s een schoon koppeltje hè, die gaan reuzegoed bij elkaar!

Duiven en tatoeages

In deze tijd zijn tatoeages niet meer weg te denken, je zou ze misschien niet direct associëren met duivenmelkers, maar ik merk toch dat ‘duiven’ of ‘duivenvleugels’ wel zeer gegeerd zijn om te laten tatoeëren. Duiven of vleugels doen mensen toch hunkeren naar vrijheid, zelfstandigheid of het avontuur van reizen… en geef toe, vermits het merendeel van de lezers toch een mannelijk publiek is, wie kan er niet genieten van een mooie pluim (foto).

Ik zal maar opletten wat ik schrijf want ‘grensoverschrijdende en seksistische opmerking’ zijn dezer dagen uit den boze… je kan er serieus wat problemen mee krijgen….

We melken nog lang en gelukkig.

Esther

www.esthervereecke.be

esthers-blog@hotmail.com

 

14. nov, 2017
1. nov, 2017

Vorig week zijn we nog eens naar de Internationaler Taubenmarkt in Kassel getrokken, zo’n 400 km rijden, maar toch de moeite waard. Vrouwen mochten gratis binnen, duidelijk dat ze ook daar niet veel vrouwelijke duivenmelksters verwachten. Veel volk, een fanfare, veel duiven, veel mensen, gezellig en veel gepraat, wat rondkijken en een braadworst met ‘Kartoffelsalat’ gegeten…meer moet dat niet zijn, weggespoeld met een glaasje ‘schnaps’. Niet meteen de meest gezonde maaltijd maar wel best eens lekker. Uiteindelijk moet elke melker zijn weg vinden in het land van ‘voedingssupplementen’, super uitgeruste spoetnikken en duivenbakken met oneindig veel mogelijkheden, combinaties en kleuren! Er is altijd wel iets nieuws te zien. Het heuse stormweer in Duitsland heeft de terugreis net iets ‘woeliger’ gemaakt. Ik had wel de indruk dat de Duitse duivenliefhebber een hogere gemiddelde leeftijd heeft dan hier in ons Belgenlandje.

Overlijdensbrief…

Ik ga er niet in elke blog over schrijven, maar dit moet me toch even van het hart….Vorige week nog gezellig aan de praat en nu van ons heengegaan. In mijn vorige blog schreef ik nog over het overlijden van een duivenliefhebber en het leegmaken van zijn hokken. Wel, vandaag was ik toch ook geschrokken. Een duivenliefhebber waarmee we vorige week nog hebben samengezeten in ons clublokaal en die nog veel plannen had en ambitie en duidelijk plezier in het leven is 3 dagen na onze bijeenkomst, thuis overleden op 68 jarige leeftijd. Het kan toch allemaal zo snel gepasseerd zijn. Wanneer we volgend seizoen gaan inkorven… tja, het zal toch raar zijn.

Duivenfotograaf…

Daarstraks zijn we naar de duivenfotograaf geweest. De Nederlandse fotograaf zal mijn reactie een beetje bizar gevonden hebben denk ik. Bij de duiven die voor de onze aan de beurt waren, had ik gemerkt dat ze eigenlijk ‘geïntubeerd’ werden. Wat water opgespoten met een spuit en een rubber darmpje, in hun krop. Zo oogt de krop toch mooi voller op foto. Wanneer ik dit zag, wel, het hoefde voor mij toch niet. Je hoeft het niet sentimenteel te noemen, maar ik vond het toch niet nodig. Ik heb hem dan ook gevraagd om dat toch maar niet te doen bij mijn duifjes. Als ze dan iets ‘minder vol’ op foto staan, dan zal het maar zo wezen. De fotograaf in kwestie is een echt professionele fotograaf en ja, hij wil de duifjes op hun best laten uitkomen op foto, wat ik wel best begrijp en apprecieer. De mijne zullen het dus op foto met een ‘iets minder volle look’ moeten doen. Trouwens, er wordt al zoveel gefotoshopt, dat ze dit ‘euvel’ ook wel zullen kunnen weggommen denk ik dan.

 

We melken nog lang en gelukkig.

 Esther

www.esthervereecke.be

esthers-blog@hotmail.com

 

 

19. okt, 2017

Afgelopen week was er een emotionele dag…droevig nieuws kregen we te horen waarbij een duivenliefhebber was overleden…de weduwe vraagt ons om alle duiven ‘weg te halen’ vermits ze zelf op haar oude dag de verzorging niet meer voor haar rekening kan nemen.  Ze zorgt al verschillende maanden voor de duiven omdat de man zelf het niet meer kan.  We laden de bestelwagen in met manden en rijden naar de hokken.   Wanneer we de oprit oprijden zien we de hokken staan: het zijn er veel! Oudere hokken van allerlei soort en maat, maar gelegen in open vlakte en weids landschap,een plaats waar mens en duiven het naar hun zin kunnen hebben.  De duiven hebben de hele dag de zon en achter de hokken gaat de zon onder.  Voor deze liefhebber is de zon definitief ondergegaan.  Getroffen door een zware ziekte, en het laatste jaar, nadat de laatste ronde werd gespeend, waren zijn krachten op om nog naar de hokken te gaan.  Elke stap werd een inspanning.  Sommige hokken staan leeg en de deur is overwoekerd met wingerd en opgeschoten netels versperren de ingang… Opvallend  is  dat de duiven er eigenlijk goed en gezond voorkomen.  Ze zijn vrij rustig en niet schuw.  Geen enkele kreupele op zieke duif op de hokken.  Deze liefhebber was een duivenmelker in hart en ziel…in volle duivenseizoen moethier een gezellige sfeer gehangen hebben, dat voel je.  Hier en daar liggen nog notaboekjes onder het stof,  met wat aantekeningen en schetsen van de indeling van de bakken, de dimmer, de gordijnen om te verduisteren, niet erg nieuw, maar alles wijst erop dat deze melker er nog ‘zin in had’ en ongetwijfeld nog plannen had.  In een kleine ren langs de zijkant van een hok zitten verschillende duiven zonder ring… het zijn jongen die niet meer konden geringd worden, de tijd zat erop en de jongen waren te groot.  Achteraan in de tuin staan de restanten van een ‘lethoekje’, de tuinstoelen staan er verlaten en stoffig bij… Hier moeten ongetwijfeld fijne momenten beleefd zijn.   Het ene weekend al wat meer tevreden dan het andere, maar aan het aantal stoelen te zien, altijd ‘compagnie’  om op de duiven te wachten en te praten over allerlei  zaken.  Alle duiven werden ingeladen en ja…droevig moment, wanneer de vrouw zo zei ‘neem ze maar mee, dan is alles hier ook gedaan met de duiven’.  Ze zei het met verdriet in haar stem,deze zin had voor haar een immense inhoud en betekende dan ook veel meer dan dit.   Ze overhandigde ons een overlijdensbrief en we reden weg met de duiven.  

Uit de oude doos… 

Een collega van mij heeft nog een document gevonden dat dateert van 1927, het gaat over militaire duiven die werden gebruikt voor ‘bespieding’.  Het is geschreven in de oude Nederlandse taal… het document is opgesteld door ‘Parket der Rechtbank van Mechelen’.