20. apr, 2017

Opleren jongen, het lot van bruiloftsduifjes en Portugal

Opleren?

Met deze lage temperaturen en de koude wind is opleren van de jonge duiven geen plezier, niet voor de melker en ook niet voor de jongen. Op het hok waren we al wel volop bezig om ze te wennen aan hun transportmand. Ze lopen er vrolijk in en uit…wat pindanootjes, beetje voederen in de manden en ja hoor, het gaat goed: zonder stress of enige vrees laten ze het allemaal gebeuren. Ze zijn nieuwsgierig, pikken aan het riet, scharrelen wat rond in de houtkrullen en zijn op hun gemak. De jongen werden al wel een aantal keren opgelaten in het weiland achter mijn tuin. Bij de eerste losbeurten ben ik altijd blij dat er geen toevallige passanten zijn. De klepjes gaan open en de jongen wandelen rustig naar buiten in het gras, pas daarna gaan ze de lucht in! Eens ze boven het weiland zijn, zien ze hun eigen hok staan, dat moet lukken.

De jaarse en de oude duivinnen zitten ondertussen in Noyon (203km). Ze doen dat goed, maar zijn nog niet op topsnelheid. Dat hoeft ook niet, maar wanneer ze ‘mooi in de uitslag staan’, dat geeft toch een goed gevoel voor wat nog komen moet.

Witte duifjes…

Je kent het wel, de traditie om een koppeltje witte duifjes los te laten aan de kerk, na de bruiloftsplechtigheid. Duiven zijn het symbool voor liefde en vooral ook trouw, tenminste los gelaten bij een huwelijk. Ik lees ook dat duiven monogaam schijnen te leven en daardoor symbool voor huwelijkstrouw. Daar wist ik niets van en heb er nog niet veel van gemerkt. Veel culturen linken de duif aan trouw, liefde en ook moederschap. De duif was soms ook een attribuut van Venus, de Romeinse godin van de liefde, haar Griekse equivalent is Aphrodite. Wel, je hebt zo’n witte (sier)duifjes die opgeleerd zijn en die gewoon terugvliegen naar hun eigenaar, maar je hebt er ook andere. Mensen die waarschijnlijk een aardige cent vragen voor zo’n koppeltje en er maar op los kweken, ze doen dan ook de moeite niet om de diertjes een kans op overleven te geven. Deze week hebben we zo’n koppeltje kunnen opvangen. Ze bleven maar rondhangen en uiteindelijk hebben we ze in de garage kunnen vangen. Mijn papa heeft ze geadopteerd. Als kind had ik wat sierduifjes en het hokje, eerder een houten kastje in de garage met uitgang en valplankje, hangt er nog steeds. Mijn papa bewaart er oud brood in voor de kippen en plastic zakken om vrienden en kennissen als eens wat biogroenten van zijn tuintje mee te geven. Met wat opruimwerk, een drankpot en wat eetpotjes is hij vertrokken. Misschien krijgt hij voor zijn 70ste de smaak nog te pakken en kan hij binnenkort mee gaan duiven zetten. Het klinkt goed, maar we zien wel hoe het loopt.

Portugal

Deze week kreeg ik in mijn mailbox een leuke mail. Marta Lourenço heeft in Portugal de final race van de IAPC (International Algarve Pigeons Championship) gewonnen met een rechtstreekse afstammeling van één van mijn duiven. Haar echtgenote (Marc Ryon) had de duif op de verkoop van de Belgian Master gekocht. Toch fijn om te horen!

We melken nog lang en gelukkig!

Esther

www.esthervereecke.be

email: esthers-blog@hotmail.com