19. okt, 2017

Weer een duivenliefhebber minder….en uit de oude doos…

Afgelopen week was er een emotionele dag…droevig nieuws kregen we te horen waarbij een duivenliefhebber was overleden…de weduwe vraagt ons om alle duiven ‘weg te halen’ vermits ze zelf op haar oude dag de verzorging niet meer voor haar rekening kan nemen.  Ze zorgt al verschillende maanden voor de duiven omdat de man zelf het niet meer kan.  We laden de bestelwagen in met manden en rijden naar de hokken.   Wanneer we de oprit oprijden zien we de hokken staan: het zijn er veel! Oudere hokken van allerlei soort en maat, maar gelegen in open vlakte en weids landschap,een plaats waar mens en duiven het naar hun zin kunnen hebben.  De duiven hebben de hele dag de zon en achter de hokken gaat de zon onder.  Voor deze liefhebber is de zon definitief ondergegaan.  Getroffen door een zware ziekte, en het laatste jaar, nadat de laatste ronde werd gespeend, waren zijn krachten op om nog naar de hokken te gaan.  Elke stap werd een inspanning.  Sommige hokken staan leeg en de deur is overwoekerd met wingerd en opgeschoten netels versperren de ingang… Opvallend  is  dat de duiven er eigenlijk goed en gezond voorkomen.  Ze zijn vrij rustig en niet schuw.  Geen enkele kreupele op zieke duif op de hokken.  Deze liefhebber was een duivenmelker in hart en ziel…in volle duivenseizoen moethier een gezellige sfeer gehangen hebben, dat voel je.  Hier en daar liggen nog notaboekjes onder het stof,  met wat aantekeningen en schetsen van de indeling van de bakken, de dimmer, de gordijnen om te verduisteren, niet erg nieuw, maar alles wijst erop dat deze melker er nog ‘zin in had’ en ongetwijfeld nog plannen had.  In een kleine ren langs de zijkant van een hok zitten verschillende duiven zonder ring… het zijn jongen die niet meer konden geringd worden, de tijd zat erop en de jongen waren te groot.  Achteraan in de tuin staan de restanten van een ‘lethoekje’, de tuinstoelen staan er verlaten en stoffig bij… Hier moeten ongetwijfeld fijne momenten beleefd zijn.   Het ene weekend al wat meer tevreden dan het andere, maar aan het aantal stoelen te zien, altijd ‘compagnie’  om op de duiven te wachten en te praten over allerlei  zaken.  Alle duiven werden ingeladen en ja…droevig moment, wanneer de vrouw zo zei ‘neem ze maar mee, dan is alles hier ook gedaan met de duiven’.  Ze zei het met verdriet in haar stem,deze zin had voor haar een immense inhoud en betekende dan ook veel meer dan dit.   Ze overhandigde ons een overlijdensbrief en we reden weg met de duiven.  

Uit de oude doos… 

Een collega van mij heeft nog een document gevonden dat dateert van 1927, het gaat over militaire duiven die werden gebruikt voor ‘bespieding’.  Het is geschreven in de oude Nederlandse taal… het document is opgesteld door ‘Parket der Rechtbank van Mechelen’.