3. mei, 2020

Vooruitzichten...

Op de hokken gaat de dagelijkse verzorging gewoon verder. Met de komende versoepeling van de coronamaatregelen, komt het opleren en misschien het duivenspel ook terug in zicht. Een aangepaste planning, waar niemand eigenlijk ervaring mee heeft, moet ik nu toepassen. Ook op mijn hokken is het wat zoeken, nadenken, plannen, nog wat verduisteren of niet enz... eigenlijk een hele uitdaging en we zien wel wat het geeft.

De jonge duiven hebben al gewenning gehad aan de manden op de hokken. Ze kennen ondertussen al drinkgoten en ja, nu hun baasje daar wat meer tijd voor heeft, kunnen we dat wat meer oefenen.

De duivinnen zitten nog rustig op hun kapjes. Het is verleidelijk om ze te koppelen, maar eigenlijk is daar enkele reden voor. Ze trainen goed, paren niet en gaan niet 'rondzoeken', dus gewoon even laten doen en de kalender wat afwachten hoe de mogelijke vluchten gaan verlopen.  

Een artikel in de krant over tuinieren, deed me eigenlijk ook aan de duiven denken: Tuinieren ontwikkelt ook je geduld. Er kan immers een behoorlijk lange periode zitten tussen het zaaien en de oogst. Je leert om niet meteen de vruchten van je daden te willen plukken, maar om geduldig zorg te dragen voor wat groeit en vertrouwen te hebben in het resultaat.  Dat staat in schril contrast met het verlangen naar onmiddellijke behoeftebevrediging in onze huidige maatschappij.  Het resultaat wordt bovendien bereikt door 'trial and error'... Je probeert iets, het mislukt, je probeert nog eens het mislukt wéér.  de derde keer lukt het misschien wel.  Tuinieren helpt je om te gaan met frustratie en falen, verlies  en teleurstelling, het toont ook dat doorzettingsvermogen loont.

En ja, ik kan het enkel beamen, tuinieren geeft rust, het helpt je om jezelf gerust te stellen en bovendien kan je na enige oefening om lekkere groentjes te oogsten en lekkere gerechtjes mee te maken.

Maar mijn echte liefde zijn de duiven!