Wasspeldje, een duivenring ...

3. mei, 2020

Op de hokken gaat de dagelijkse verzorging gewoon verder. Met de komende versoepeling van de coronamaatregelen, komt het opleren en misschien het duivenspel ook terug in zicht. Een aangepaste planning, waar niemand eigenlijk ervaring mee heeft, moet ik nu toepassen. Ook op mijn hokken is het wat zoeken, nadenken, plannen, nog wat verduisteren of niet enz... eigenlijk een hele uitdaging en we zien wel wat het geeft.

De jonge duiven hebben al gewenning gehad aan de manden op de hokken. Ze kennen ondertussen al drinkgoten en ja, nu hun baasje daar wat meer tijd voor heeft, kunnen we dat wat meer oefenen.

De duivinnen zitten nog rustig op hun kapjes. Het is verleidelijk om ze te koppelen, maar eigenlijk is daar enkele reden voor. Ze trainen goed, paren niet en gaan niet 'rondzoeken', dus gewoon even laten doen en de kalender wat afwachten hoe de mogelijke vluchten gaan verlopen.  

Een artikel in de krant over tuinieren, deed me eigenlijk ook aan de duiven denken: Tuinieren ontwikkelt ook je geduld. Er kan immers een behoorlijk lange periode zitten tussen het zaaien en de oogst. Je leert om niet meteen de vruchten van je daden te willen plukken, maar om geduldig zorg te dragen voor wat groeit en vertrouwen te hebben in het resultaat.  Dat staat in schril contrast met het verlangen naar onmiddellijke behoeftebevrediging in onze huidige maatschappij.  Het resultaat wordt bovendien bereikt door 'trial and error'... Je probeert iets, het mislukt, je probeert nog eens het mislukt wéér.  de derde keer lukt het misschien wel.  Tuinieren helpt je om te gaan met frustratie en falen, verlies  en teleurstelling, het toont ook dat doorzettingsvermogen loont.

En ja, ik kan het enkel beamen, tuinieren geeft rust, het helpt je om jezelf gerust te stellen en bovendien kan je na enige oefening om lekkere groentjes te oogsten en lekkere gerechtjes mee te maken.

Maar mijn echte liefde zijn de duiven!

 

2. apr, 2020

lokkertje en gebroken poot in bad

2. apr, 2020

Tussen de jonge duiven zit 'papa gebroken poot', een mooi geschelpte duiver van 2011 die inderdaad zijn poot (bil) gebroken heeft in 2012.  Na een lang en moeilijk herstel heeft hij terug een bak bij de kwekers. Hij kan nog gerust 2 ronden grootbrengen en dan krijgt hij rust. Een aantal van zijn pennen heb ik geknipt en zo is hij de winter ingegaan, in de hoop hem te kunnen overwennen. Ik denk dat het gelukt is en wanneer hij zal uitruien kan hij mee buiten met de jonge duiven. Hij zit nu op het jonge duivenhok. Wanneer de jongen  buiten zijn, heeft het hele hok voor hem alleen en zijn gezelschapsdame, een lokkertje en hij lijkt hij zich te amuseren. Het lokkertje is een soort 'sociaal assistent'. Ze kan goed genoeg vliegen, maar blijft gewoon bij hem. Vorig jaar nam ze het op voor een minder bekwame duiver en ja, ze lijkt zich er wat over te ontfermen...

Mijn vader kun je gerust een duizenpoot noemen, hij is wat van alle markten thuis en heeft een mooie portie schilderkunst in zijn vingers... ik had mijn vader een foto doorgestuurd met whats app, van mijn duifje dat de 5de prijs heeft gewonnen op de finale in Pattaya... Net voor de Corona periode kwam hij op bezoek en had 'een schilderijtje' voor me gemaakt.  Ik was er stil van en jawel, de foto had hij op doek vereeuwigd... echt mooi, kijk zelf maar...

2. apr, 2020

En ja, het duurt nog even... Coronatijden voor elk van ons.  Rare tijden...als duivenliefhebber kun je je meestal toch wat bezighouden. De duiven zullen het ook raar vinden, alles meer op uur en tijd, wat langer op het stoeltje zitten tussen de duiven, een extra badje.  Ik ben van mening dat de duiven zich wat moeten schikken naar de dagindeling van de liefhebber, maar ...ik kan niet ontkennen dat wanneer er een stiptere routine in hun dag zit, ze er blijkbaar baat bij hebben.  Misschien is dit ook omdat je nu wat minder druk hebt... geen uitstapjes, minder naar de winkel, geen bezoekjes,  geen spaghetti'ke meer gaan eten, beetje veel meer op onszelf.

Hond Lena geniet er ook van... een fietstochtje met de fietskar, ze vind het super. En ja, de loopschoenen die komen nu ook verschillende keren per week uit het schoenenrek.

Weduwduivinnen en het zonnetje, het werkt ook bij hen op hun systeem, ze worden heviger, trainen vlotter.  Vermits er nog geen nieuws is over het duivenseizoen heb ik besloten om de duivinnen (jaarse en oude) ook te verduisteren.  Voor mij en voor hen een test, maar eens ideaal om het uit te proberen.

 

16. mrt, 2020

Een pandemie, zo ingrijpend is Corona ondertussen geworden.  Ik ging er eerst niets over schrijven, maar het heeft toch ook zijn weerslag op de duivensport.

De meeste duivenliefhebbers vallen sowieso in de risicogroep.  Niet alleen qua leeftijd maar ook luchtwegenproblemen doen er geen goed aan.  Hoe dikwijls hoor je niet dat duivenmelkers te kampen hebben met longaandoeningen of ademhalingsproblemen.  Zelf  heb ik het ook al ondervonden dat verkoudheden een tijdje langer durven aanslepen dan het normaal hoort.   Een stofmasker en ja, handen goed wassen na de verzorging van de duiven, andere kleding aandoen... het risico toch wat beperken!

Doordat de start van het duivenseizoen nu ook is uitgesteld, weet ik nog niet goed hoe ik mijn weduwduivinnen ga klaarmaken om het seizoen aan te vatten.   We weten niet precies wanneer er terug mag gespeeld worden. 

De duivinnen vliegen momenteel elke dag uit en zitten nog steeds los.  In tegenstelling tot de eerste dagen na hun nestje, dat ze voordurend aan de schuifdeur wat treurden, lijken ze nu vergeten te zijn dat er naast hun compartiment een 'duivergedeelte' is met woonbakken, waar ze werden gekoppeld.  Het is rustig op het hok, daar de duivers ergens anders zitten en niet in hun woonbakken zitten te ronken.  Een ander aspect: terug koppelen of niet?  Omdat ze nu goed vliegen, twijfel ik om ze terug echt nest te laten maken.    Misschien is een weekendje bij elkaar laten logeren al lang genoeg om ze goed aan te paren.  Ik vrees altijd dat ze een 'dipje' gaan krijgen, of wat 'liefdes -of nestverdriet', hoe je het ook kan noemen.

De duivinnen zelf vliegen goed en zonder vlag.  Ze vliegen graag en gaan met hun kladje laag boven het bos hangen, wat ik heel graag zie.  Ik voeder ze licht, ze krijgen een half rui met half gerst.  Ze zitten mooi in het vlees en met deze mengeling komen ze nog even toe en kan ik ze voorlopig wat rustig houden.

Op momenten als deze, beseft een mens wel écht dat duivensport en alles erbij toch wat naar de achtergrond schuift en dat er andere zaken prioriteit krijgen....